به تیره بختی خود کس نه دیده ام و نه شنیدم!

                                                                     ..................................................

در سایه ی هجران تو ای مایه ی حسرت

همخانه ی  حرمانم  و همسایه ی  حسرت

تا   سایه ی   بالای   بلندت  بسرم   نیست

کوتاه  مباد   از  سر من  سایه ی  حسرت

گر باختم  از عشق  تو  سر مایه ی هستی

اندوختم  از هجر  تو سرمایه ی   حسرت

شبها  بکشانم   گله ی  زلف   تو   تا   ماه

آری  که بلند  است  شب  پایه ی  حسرت

گویند   که  چون   مادر   ایام   مرا   زاد

پرورد   بدامان   غمم   دایه ی    حسرت

یا  رب  تو  چه  پیغامبری  کز  قلم و لوح

نازل  همه  در شان تو شد  آیه ی  حسرت

" استاد شهریار "

غم مخور ای دوست صبح نزدیک است...

...............................................

او صبر خواهد از من، بختی که من ندارم!

من وصل خواهم از وی،قصدی که او ندارد...